Bjelland en Bengtsson zijn het er over eens dat FC Twente het verdiende om tegen FC Groningen verder te komen. ‘Misschien was het wel typisch FC Twente, dat we op 1-0 kwamen, de zaak beslist leek en we het toch weer spannend maakten’, kijkt Bengtsson terug op het duel. ‘We begonnen, scoorden de 1-0 en hadden de wedstrijd vervolgens volledig onder controle. Toch komt FC Groningen dan terug en zelfs op voorsprong, terwijl de wedstrijd eigenlijk al gespeeld was. Na rust moest FC Twente dus in de achtervolging, om de schade te herstellen. ‘Ik vond dat we de tweede helft controleerden. We moesten misschien wel wat forceren, maar uiteindelijk kwam het allemaal goed’, vat Bjelland de wedstrijd samen. Dat het goed kwam, was voor een belangrijk deel te danken aan Bengtsson, die de assist gaf waaruit Gutiérrez de 2-2 scoorde. ‘Het was een goede voorzet, maar het was vooral Felipe, die hem heel goed inkopte en zo voor de beslissing zorgde’, is Bengtsson bescheiden over zijn eigen rol.

Samen vormen de twee Scandinaviërs sinds drie wedstrijden het centrale duo bij FC Twente. ‘Ik denk dat Andreas en ik elkaar goed aanvoelen. Als spelers zijn we verschillend, zo ben ik rechts en hij links, maar denken we vaak hetzelfde. We voelen elkaar goed aan en helpen elkaar in het veld waar nodig’, legt Bengtsson uit. ‘Hij is Zweed, ik ben Deen, maar vroeger woonden we hooguit 30 kilometer bij elkaar vandaan. Ik kende Rasmus niet, maar heb bijvoorbeeld wel in een ploeg gespeeld met zijn beste vriend’, vertelt Bjelland. ‘In het veld spreken we een mengeling van Zweeds en Deens. Die twee talen zijn vergelijkbaar. Nee, niet de sh’s en gh’s van de Nederlandse taal, we spreken elkaars taal redelijk en misschien ligt daar wel de basis waarom we elkaar zo goed begrijpen. Of we ook volgend jaar het centrale duo gaan vormen? Ach, dat is aan de trainer, maar we staan hier beide onder contract, zullen dus hier zijn en het zou mooi zijn ook dan weer samen te spelen.’

 Foto: Bjelland en Bengtsson weten ongezien wat ze aan elkaar hebben
(foto: TwenteSport.com)

‘We werden even verrast door de opstelling van FC Groningen. Zij speelden met twee spitsen, maar daar hebben we al snel op ingespeeld door via onze backs te spelen. We kenden ongelukkige minuten waarin we op achterstand kwamen. De tweede helft bleven we voetballen. Hoewel we niet heel veel kansen kregen, hadden we wel veel druk. Groningen kwam er niet meer uit. Ik vind dat we verdiend gewonnen hebben. Voor het publiek was het een leuk duel en ik ben blij dat we door zijn.’

Braafheid
FC Twente begon het duel vanuit de luxe positie van een voorsprong uit de eerste wedstrijd. Voor Alfred Schreuder een uitgangssituatie waarbij hij het zich kon permitteren zijn beste speler, Nacer Chadli, op de bank te laten beginnen. Tijdens de openingsfase had FC Twente nadrukkelijk de overhand en nadat de Tukkers een aantal mogelijkheden onbenut lieten, volgde binnen een kwartier de voorsprong. Een voorzet Dusan Tadic werd weggewerkt. De bal belandde bij Edson Braafheid, die hard raak schoot. Het openingsdoelpunt leek FC Twente te verlammen, of  in slaap te sussen. De thuisploeg ging over op een bijna plichtmatig spel, als wilde het de resterende tachtig minuten met zo min mogelijk inspanning vol maken.

Op rand van uitschakeling
FC Twente had daarbij buiten de bezoekers gerekend, want daar waar FC Groningen cijfermatig uitgeschakeld leek, wilden de noordelingen zich daar niet bij neerleggen. Eerst was er een voorzet van Leandro Bacuna, die uitgerekend door Braafheid achter zijn eigen doelman Sander Boschker werd geschoten. Vervolgens kregen de Groningers het laatste ontbrekende beetje geloof terug en kwamen de bezoekers binnen twee minuten na de gelijkmaker op voorsprong. Na een aanval, waarbij de gehele achterste linie van FC Twente zich te laat leek te realiseren wat er gebeurde, stond Andraz Kirm plotseling oog in oog met Boschker. De geroutineerde doelman besefte dat ingrijpen een rode kaart zou betekenen en met nog meer dan een uur te spelen, liet hij Kirm doorgaan. De middenvelder schoot onberispelijk raak en bracht met zijn doelpunt FC Twente op de rand van uitschakeling.

Spreekkoren
Terwijl FC Twente bleef worstelen tegen een ploeg die eigenlijk al uitgeschakeld had moeten zijn, zwollen de ‘Nacer Chadli-spreekkoren‘ op de tribune aan. Net als Steve McClaren bij de bekerwedstrijd tegen FC Den Bosch, toen FC Twente ook met een B-team begon, in de verwachting dat het wel goed zou komen, leek ook Alfred Schreuder een misvatting te hebben gemaakt, door niet met de Belg in de basis te beginnen. De laatste dertig minuten mocht Chadli alsnog komen, in een poging de opgelopen schade te herstellen. Ook met de Belgische international in het veld bleef FC Twente moeizaam spelen. Tegen een hechte Groningse defensie werd keer op keer tevergeefs naar een gaatje gezocht. Hoewel de Tukkers duidelijk de betere ploeg waren, slaagde FC Twente er niet in tot uitgespeelde kansen te komen.

Recht
Uiteindelijk duurde het tot zes minuten voor tijd voordat het dolende FC Twente de Groningse muur wist te slechten. Rasmus Bengtsson leverde een voorzet af, die door Felipe Gutiérrez binnen werd gekopt. In de slotminuten bracht invaller Felitciano Zschusschen Chadli in stelling. Zijn 3-2 gooide het duel in het slot. Daarmee kreeg FC Twente dat waar het, over twee wedstrijden bezien, recht op had. Aan de andere kant liet de manier waarop FC Twente de finaleronde van de play-offs bereikte ook zien dat er deze zomer heel wat moet gebeuren om van de dolende subtopper weer een ploeg te maken die meedoet om de hoofdprijzen.

Later op de middag spelen FC Utrecht en sc Heerenveen tegen elkaar. In het Galgewaard stadion verdedigt de thuisploeg een 1-0 voorsprong. Mochten de Utrechtenaren de voorsprong over de streep trekken, speelt FC Twente donderdagavond opnieuw thuis, om zondag de play-offs in Utrecht af te sluiten. Bij wist van Heerenveen is het precies andersom en volgt er donderdag de uitwedstrijd en zondagmiddag het toetje in Enschede

Foto: Beeld uit de wedstrijd, Luc Castaignos in duel om de bal
(foto: TwenteSport.com)

In de slotfase van het seizoen speelt Luc Castaignos plotseling met flair, branie en daadkracht. ‘Het is vooral de nieuwe positie die me vrijheid en vertrouwen geeft’, zegt hij. ‘In mijn huidige rol speel ik soms vanaf de linkerkant en soms vanuit het centrum. Daarbij wissel ik veel af met Nacer Chadli. We vervullen soms de positie van spits en soms die van buitenspeler. Daarbij bewegen we veel en duiken we veel tussen de linies op. Door de vele positiewisselingen zijn we voor verdedigers lastig te bespelen.’

Of het zijn favoriete positie is? ‘Dat denk ik wel. Misschien ben ik niet echt een nummer negen, die vast in de spits moet spelen. Ik heb meer vrijheid nodig, om mijn snelheid te kunnen benutten. Al heb ik in het begin best goede wedstrijden als echte centrumspits gespeeld, maar later ook een reeks slechte.’

Of hij zichzelf heeft afgevraagd wel de juiste spits voor het systeem van FC Twente speelt te zijn? ‘Nee, nooit. Daar heb ik genoeg zelfvertrouwen voor. Maar ik was nieuw, moest wennen, ben altijd hard blijven werken. En dan komt het er vanzelf een keer uit, dat kon niet missen. Ook al is het in een iets andere rol.’

Over de massale kritiek die hem ten deel viel:  ‘Die kritiek was ook wel terecht. Ik speelde simpelweg niet goed, moest wennen aan het systeem, mijn rol, het spel van FC Twente. Daarbij liep het niet goed met de ploeg. Dat hielp ook niet mee. Ach, kritiek hoort erbij. De ene keer kun je er helemaal niets van, de volgende keer ben je de held. Het was wel een tijdje moeilijk, dat ontken ik niet. En misschien heeft mijn spel daar ook wel onder geleden, ja.’

Aan wie hij de meeste steun heeft gehad?  ‘Aan mijn ouders. Zij hebben me altijd voorgehouden mezelf te blijven en in mezelf te blijven geloven. Die gesprekken zijn heel belangrijk voor me geweest. Verder zijn de trainers van FC Twente me altijd blijven steunen, zijn het vertrouwen in me blijven houden. Samen met de trainers probeer ik mezelf iedere dag te ontwikkelen. Ik ben 20 jaar, kan nog veel beter.’

Het waren met name Van Vleuten, voormalig winnares Janneke Ensing en Moniek Tenniglo uit Albergen die de wedstrijd hard maakten. Toch lukte het niemand om op het pittige parcours weg te rijden uit het peloton, hoewel dat peloton ronde na ronde kleiner werd. Veel rensters konden het hoge tempo dat in Rijssen gereden werd niet bijhouden. In de sprint op de oplopende finishstraat moest Van Vleuten nog alle zeilen bijzetten om Van der Breggen-Schreurs te achterhalen. Laatstgenoemde ontsnapte op vijfhonderd meter voor de finish nog uit het peloton, maar kon dus net niet vooruit blijven.

De aanwezigheid van Van Vleuten in Rijssen was al opvallend. Eigenlijk zou de 30-jarige renster met haar team Rabobank-Liv/Giant in de Franse etappekoers Tour de Languedoc starten, maar haar ploeg en meerdere andere teams besloten vrijdag weer huiswaarts te keren, omdat de organisatie in Frankrijk de financiën niet op orde had en de veiligheid van de rensters niet kon garanderen. Na een lange reis was Van Vleuten pas om 14.00 uur thuis. Drie uur later stond ze in Rijssen aan de start. Weer twee uur later kon ze met de bloemen huiswaarts keren.

Geen Twentse winnaars in Rijssen
Het is vaak anders geweest, maar de Ronde van Rijssen kende dit jaar geen enkele Twentse winnaar. Nijverdaller Arjan van Gaveren eindigde bij de Amateurs wel op het podium. Hij eindigde als derde achter Ralf Steegs en Marcel Alma. Robin Slosser won de Sportklasse wedstrijd, Barend Verhagen was de beste bij de mannen 50+.

(foto: Sportfoto.nl)

In een onderhouden duel had HSC het in de eerste helft lastig. De Treffers was gevaarlijker, maar wist de score in de eerste helft nog niet te openen. Kort na de rust was het wel raak voor de ploeg die op eigen terrein speelde. Uit een door Bernhard Hofstede verlengde voorzit gaf Santi het laatste zetje en zette hij zijn ploeg op voorsprong. Tien minuten later brak Hofstede door op rechts en gaf hij de voorzet op de compleet vrijstaande Santi die weinig moeite had om de 2-0 aan te tekenen. HSC kreeg vervolgens wel kansen om wat terug te doen, maar met name Mirko Weustink en Erwin Nieuwboer faalden waardoor het seizoen voor de Haaksbergenaren voorbij is.

Huseyin Cati, Cenk en Caglar Uguz, Robert Wilens, Cuneyt Avsar en Denis Mahmudov zijn allemaal actief bij regionale top- en eersteklassers. Dit jaar doen ze wederom mee aan het toernooi dat op sportpark De Greune wordt afgewerkt. De 24 teams strijden in vier poules voor één van de acht plaatsen in de kwartfinales. De winnaar van het toernooi gaat samen met de drie andere teams uit de halve finale naar de Super Cup in Harderwijk, waar de vier beste deelnemers van andere provincies elkaar ontmoeten. De wedstrijden duren twintig minuten. Tijdens het toernooi zijn er op het terrein verschillende kraampjes en allerlei Turkse lekkernijen. Er worden 2500 toeschouwers verwacht.

Avsar is blij met de overstap naar de Enschedese club die het afgelopen seizoen uit de hoofdklasse degradeerde en volgend jaar dus eersteklasser is. ‘Ze wilden me er graag bij hebben’, vertelt de 28-jarige aanvaller. ‘Ook de nieuwe trainer (John Gielink, red.) zei me dat. In eerste instantie ga ik voor één seizoen, maar als het bevalt gaan we gewoon met elkaar verder.’

Foto: Cuneyt Avsar in het tenue van HSC’21, waar de Haaksbergenaar drie seizoenen speelde (bron: Ron Jonker)