Atleet Marti ten Kate ‘Ik moest wel!’

‘Wat bedoeld was als opwarmertje, werd het meest memorabele moment uit mijn carrière: de finale van de tien kilometer  tijdens de Olympische Spelen in 1988, Seoul. We acclimatiseerden in aanloop naar de Spelen in Japan. Ik zou eigenlijk alleen de marathon lopen, dus trainde ik me ruim drie weken suf op die 42 kilometer en 195 meter. Samen met Gerard Nijboer. Ik  moet bekennen dat ik Japan op een gegeven moment  gewoon een beetje zat was. En ik kon wel  wat snelheid gebruiken. Dus besloot ik om óók de 10 kilometer te starten, als opwarmertje. Dan kon ik mooi alvast naar Zuid-Korea.
Op vrijdagavond liep ik in de eerste serie. De tweede serie bleek langzamer en zo belandde ik plotseling in de finale. Die zou op maandag plaatsvinden, iets te dicht op de marathon. Ik probeerde me af te melden, maar wat bleek: als ik niet zou opdagen bij de finale dan mocht ik de marathon niet starten. Ik moest wel!
Het werd maandag. Heet was het, zo’n dertig graden bij van die vochtige Aziatische hitte. Ik had last van blaren en besloot op gewone schoenen te lopen. Tussen alle tegenstanders mét spikes. Ik startte als laatste. De tussentijden waren goed; 8.15 op de drie kilometer. Ik haalde steeds meer atleten in en voelde het bomvolle stadion, er zat wel 60.000 man. Ik schoof steeds verder op, van plaats 20 naar de negende plek. Ongelooflijk, negende op de Spelen op een afstand waar ik niet eigenlijk niet voor kwam. Voor deze meest opmerkelijke prestatie in Seoul kreeg ik later nog een prijs van Philips. Te besteden in de eigen catalogus. Zo ging dat toen, prachtig.’

(Dit artikel stond eerder in Twente Sport Magazine)

Delen is sportief

Reacties (0)